سلام در پست قبلی سوالی مطرح شد كه به طور خفن مهم بود و اینك جواب ان :(البته دوستان هم در بخش نظرات جواب هایی داشتند)

در مكتب اعتقاد به خدا و معاد، دنیا و تمام وسایل زندگی آن، ارزش وسیله ای دارد نه هدفى. آنها برای انسان ساخته شده اند نه انسان برای آنها، بنابراین دلیل ندارد كه انسان در خود چنین اشتهای كاذبی پدید آورد و حرص و آز خود را روزافزون سازد و سپس گرفتار اثرهای نامطلوب و واكنش های روحی آن گردد.

به عبارت دیگر انسان با ایمان، زندگی جهان را معبر و گذرگاهی بیش نمی داند. اگر در این گذرگاه وسیله لذتِ بیشتر تأمین نگردد، هرگز ناراحت نمی شود و پیوسته به زندگی جاودانی می اندیشد، نه زندگی موقت.

ثانیاً، مذهب در تعالیم خود، كیفرهای سختی برای گروه متجاوز، مسرف و حد و مرزنشناس، تعیین كرده است و اندیشه جزاهای اخروى، ریشه هر نوع آرزوهای باطل و گرایش های بی حد و حساب را در فكر انسان می سوزاند و دست انسان را در آلودگی به دنیا می بندد و در قلمرو زندگی یك چنین انسان معتقد به معاد، عوامل آزار دهنده كمتر پیدا می شود.

اعتقاد به معاد مشكل مصایب و شداید را به گونه ای روشن حل كرده است، زیرا گذشته از این كه حوادث جهان، نتیجه تقدیر خداوند حكیم است، هر نوع صبر و بردباری در برابر مصایب دارای پاداش بزرگ نیز می باشد و همین پاداش بزرگ مصیبت ها را در نظر انسان كوچك و سبك جلوه می دهد.

در مكتب اعتقاد به معاد، عامل سومى، به نام (اندیشه فنا) وجود ندارد و در نظر پیرو این مكتب، رشته زندگی پس از مرگ گسسته نمی شود و مرگ دروازه ابدیت است. چیزی كه هست انسان باید برای زندگی پس از مرگ، توشه ای بیندوزد و از عواملی كه مایه ناراحتی در سرای دیگر است بپرهیزد.

 اعتقاد به معاد در زندگی انسان ها كاملاً مؤثر است و اثرات آن در حاشیه زندگی انسان ها نیست، بلكه در متن آن قرار دارد.




طبقه بندی: بازگشتنگاه(معاد)، 
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در شنبه 16 بهمن 1389 توسط قادر غدیری(طلبه)